نت18. شب انتظار

آن شب جان‌فرسا من، بی تو نیاسودم
وَه که شدم پیر از غم، آن شَبو فرسودم
منتظرت بودم، منتظرت بودم

بودم همه شب دیده به ره تا به سحرگاه
ناگه چو پری خنده‌زنان، آمدی از راه
غم‌ها به سر آمد
زنگ غم دوران،
از دل بزدودم
منتظرت بودم، منتظرت بودم

(نت شب به گلستان تنها داریوش رفیعی) اوج:

پیش گل‌ها، شاد و شیدا
می‌خرامید آن قامتِ موزونت
فتنه دوران، دیده تو
از دل و جان، من شده مفتونت

در آن عشق و جنون، مفتون تو بودم
اکنون از دل من، بشنو تو سرودم
منتظرت بودم، منتظرت بودم