نت باده دوشین – شهرام ناظری

توضیحات

دیشب که حالی با لب پیمانه کردم ….. مستانه گیسوی غزل را شانه کردم    (نت باده دوشین شهرام ناظری)

شب تا سحر در گفتگو با خویش بودم ….. با یاد چشمش باده در پیمانه کردم

اول سلامت باده دل را ، نوش گفتم ….. آنگه دعا بر ساقیِ میخانه کردم

با سوز دل گاهی نوایی ساز کردم ….. گاهی به مستی گریه ی مستانه کردم

گاهی غزل خواندم قناری وار ، گاهی ….. بلبل شدم در تاب زلفش لانه کردم

نت باده دوشین شهرام ناظری

میخانه میرقصید با آوای سازم ….. جام و می و میخانه را دیوانه کردم

مستم هنوز از باده ی نوشین دوشین ….. دیشب چه حالی با لب پیمانه کردم

دیشب چه حالی با لب پیمانه کردم

شهرام ناظری (زادهٔ ۲۹ بهمن ۱۳۲۸) موسیقی ‌دان و خوانندهٔ اهل ایران است. او از خوانندگان شناخته‌شدهٔ موسیقی اصیل ایرانی و ملقب به “شوالیهٔ آواز ایران” است.

مجمع انجمن آسیا وی را “هنرمند برتر آسیا”، روزنامهٔ نیویورک تایمز او را بلبل فارسی و روزنامهٔ کریستین ساینس مانیتور او را لوچیانو پاواروتی ایراننامیده‌است.

شهرام ناظری نخستین آلبوم‌هایش به صورتِ آلبوم‌های مشترک با محمدرضا شجریان با محتوای میهنی منتشر شد و تصنیف‌های ایران ای سرای امید ساختهٔ محمدرضا لطفی

بر روی شعری از سایه که توسط هم شجریان و هم ناظری خوانده شد.

پس از پایان کار کانون چاووش، ناظری در دهه شصت به خواندن قطعات بسیار با شعر مولانا جلال‌الدین بلخی پرداخت و نخستین خواننده‌ای شد که به‌طور ویژه به شعر مولوی

توجه کرده‌ است و از آن میان، آلبوم گل صدبرگ به شهرت و محبوبیتِ بالا رسید.

در آغاز دهه هفتاد، همکاری شهرام ناظری با پسرعمویش کیخسرو پورناظری منجر به خلق آثاری با ساز تنبور شد. از آثار حاصل این دوره، تصنیف مهتاب ‌رو شهرت خاصی یافت.

از معروف‌ترین تصنیف‌های شهرام ناظری می‌توان به تصنیف‌های اندک اندک با شعر مولانا در آلبوم گل صدبرگ، تصنیف آتشی در نیستان با شعر مجذوب تبریزی در آلبومی به

همین نام

شهرام ناظری

کاروان شهید با آهنگ محمدرضا لطفی و شیدا شدم با شعر خودش، تصنیف مهتاب‌رو در آلبومی به همین نام و تصنیف‌های میهنی و ایران‌ دوستانه‌اش

(مانند سرود ایران جوان یا آثار کانون چاووش) اشاره کرد.

هم‌چنین، آثاری که ناظری به زبان مادری‌اش (زبان کُردی) اجرا کرده، مشهورند. از معروف‌ ترین آثار کردیِ کرمانشاهانی که ناظری نیز خوانده

می‌توان به تصنیف‌ های قدیمیِ کابوکی، شیرین شیرین و واران وارانه اشاره کرد که او بازخوانی کرده‌ است.

ناظری در سال ۲۰۰۷، از سوی دولت فرانسه نشان لژیون دونور و در سال ۲۰۱۴ «نشان شوالیه ملی لیاقت» فرانسه به او اهدا شد.

نیویورک تایمز به او لقب «بلبل ایرانی» داده‌است.